Nowy przedmiot w szkole, czyli "Historia i teraźniejszość" to najnowsza propozycja zmian w edukacji zapowiadana przez Przemysława Czarnka. Minister edukacji i nauki zapytany w Polskim Radiu 24, Informujemy, że w projekcie zakończone zostały prace nad wstępnymi założeniami systemu wsparcia, doskonalenia i rozwoju pracowników JST oraz rozpoczęto działania związane z przygotowaniem do realizacji zadań w ww. systemie dwóch grup specjalistów; ekspertów ds. rozwoju oświaty samorządowej (ROS) oraz ekspertów ds. personalnego rozwoju organizacji (PRO). W grudniu 2021 roku do konsultacji trafiły projekty rozporządzeń ws. zmian w edukacji historycznej i społecznej. Proponowane podstawy programowe wzbudziły dużo emocji, na przykład fragment o tym, że uczeń ma wyjaśnić, dlaczego katastrofę smoleńską należy traktować jako największą tragedię w historii powojennej Polski. 1. Na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia jednolity tekst rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie ramowego programu szkolenia kandydatów na ekspertów wchodzących w skład komisji Pani Minister powołuje Zespół Ekspertów Dobrych Zmian w Edukacji, do którego mogą się zgłaszać eksperci z różnych środowisk. Zespół zajmie się pracami dotyczącymi zmiany podstawy programowej i programów nauczania, prace będą przebiegały w grupach przedmiotowych. Brzmi nieźle, ale Po gruntownej analizie projektów rozporządzeń mam nieodparte wrażenie, że Minister Edukacji Narodowej zmienia kolejny element systemu oświaty i jest w tej zmianie dużo dobrych elementów, ale w praktyce może to tylko oznaczać zmianę papierową, zmianę którą nie uda się w pełni wdrożyć w szkołach. . OEES EduLab to platforma wymiany wiedzy, komunikacji i współdziałania osób zainteresowanych tematyką edukacji stworzona w ramach OEES HUB. Celem platformy jest powiązanie działań badawczych, analitycznych i wdrożeniowych oraz wspomaganie procesów transformacyjnych w sferze edukacji i kształcenia kompetencji. Chcemy być obserwatorami zmian w edukacji, identyfikować i upubliczniać przykłady dobrych praktyk oraz podejmować współpracę ekspercką w tym zakresie. x prof. IFiS dr hab. Michał Federowicz Socjolog, kieruje Zespołem Socjologii Polityki, Gospodarki i Edukacji w Instytucie Filozofii i Socjologii PAN, w latach 1999-2016 koordynował polską część badań PISA/OECD. W 2005 roku utworzył Zespół Interdyscyplinarnych Studiów nad Edukacją, w latach 2009-2017 dyrektor Instytutu Badań Edukacyjnych i lider interdyscyplinarnego programu badawczego Entuzjaści edukacji, członek redakcji kwartalnika Polish Sociological Review (2000-2011), redaktor naczelny kwartalnika Edukacja (2012-czerwiec 2018), od 2017 dyrektor Graduate School for Social Research IFiS PAN. x Oktawia Gorzeńska Ekspertka ds. innowacji, zmiany, przywództwa oraz cyfryzacji w edukacji. Absolwentka Leadership Academy for Poland. Wieloletnia dyrektorka szkoły, twórczyni Flagowej Szkoły Microsoft. Wizjonerka, trenerka, autorka poradników dla dyrektorów poświęconych innowacjom oraz zdalnej edukacji. Inicjatorka i autorka Akademii Przywództwa Edukacyjnego, która swoim zasięgiem objęła dyrektorów i liderów zmiany z całej Polski. Współinicjatorka ruchu #wiosnaedukacji oraz Projektu Społecznego Nauczycieli Członkini Rady Programowej projektu „Szkoła dla innowatora”, autorka bloga x prof. dr hab. Jerzy Hausner Profesor doktor habilitowany nauk ekonomicznych, przewodniczący Rady Programowej Open Eyes Economy Summit oraz Rady Fundacji Gospodarki i Administracji Publicznej, b. wicepremier i minister gospodarki, pracy i polityki społecznej, poseł na Sejm 2001-2005, członek Rady Polityki Pieniężnej III kadencji, członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, laureat nagród: Kisiela, Władysława Grabskiego i Edwarda Lipińskiego, doktor honoris causa Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. x dr Magdalena Jelonek [English version below] Adiunkt w Katedrze Socjologii Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie oraz w Centrum Ewaluacji i Analiz Polityk Publicznych UJ. Szczególną uwagę w pracy naukowej i badawczej poświęca zagadnieniom związanym z: ewaluacja polityk publicznych, sektorem szkolnictwa wyższego, kompetencjami, kapitałem ludzkim, jakością kształcenia oraz metodologią badań społecznych (np. badania sondażowe, badania kontrfaktyczne). Brała udział w kilkudziesięciu projektach badawczych, m. in. w jednych z największych w Europie badań popytu i podaży kompetencji w Polsce – Bilans Kapitału Ludzkiego. Magdalena Jelonek, sociologist, assistant professor at the Cracow University of Economics. Current research interests: evaluation of public policies, HE sector analysis, human capital, teaching quality and methodology of the social sciences ( survey research, quasi experimental design). She took part in dozens of research projects (as a team member or project leader). One of these projects is the Study of Human Capital in Poland – series of longitudinal (with a panel module) nation-wide surveys. x dr Jędrzej Witkowski dr Jędrzej Witkowski – prezes zarządu Centrum Edukacji Obywatelskiej (CEO) – największej polskiej organizacji pozarządowej działającej w obszarze edukacji. Z CEO związany od 2005 roku, od 2018 jest jego prezesem. Ekspert edukacyjny, z wykształcenia doktor socjologii (Uniwersytet SWPS) i politolog (Uniwersytet Warszawski). Zajmuje się strategiami wprowadzania oddolnych zmian w szkołach oraz edukacją obywatelską i edukacją o polityce. W roli eksperta współpracował z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, Ministerstwem Edukacji Narodowej, Ośrodkiem Rozwoju Edukacji, UNDP. Autor publikacji, programów i materiałów edukacyjnych. Absolwent Leadership Academy for Poland. prof. IFiS dr hab. Michał Federowicz Inicjator cyklicznego seminarium Edukacja i społeczeństwo Oktawia Gorzeńska Akademia Przywództwa Edukacyjnego prof. dr hab. Jerzy Hausner Przewodniczący Rady Programowej Open Eyes Economy Summit, Fundacja GAP dr Magdalena Jelonek Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie dr Jędrzej Witkowski Prezes Zarządu, Centrum Edukacji Obywatelskiej Bardzo zależy nam, aby platforma była wspólnym przedsięwzięciem wszystkich zainteresowanych, aby każdy kto chce mógł mieć wpływ na jej profil i rozwój. Platforma ma otwierać przestrzeń dla komunikacji i współdziałania różnych osób i organizacji, które chcą zmieniać system edukacji i kształtowania kompetencji w naszym kraju. Ma też pomagać w uruchamianiu nowych działań, które jej uczestnicy zaproponują. x Prof. Andrzej Blikle Prof. Andrzej Blikle jest profesorem zwyczajnym w Instytucie Podstaw Informatyki Polskiej Akademii Nauk, członkiem Europejskiej Akademii Nauk (Academia Europaea), członkiem rady nadzorczej firmy A. Blikle Sp. z (w latach 1990-2010 był prezesem zarządu), członkiem zarządu stowarzyszenia Inicjatywa Firm Rodzinnych, członkiem honorowym i byłym prezesem Polskiego Towarzystwa Informatycznego, członkiem Komitetu Mazowieckiej Nagrody Jakości, honorowym prezesem Centrum im. Adama Smitha, członkiem rady fundacji FOR (Fundacja Obywatelskiego Rozwoju), członkiem zarządu oraz byłym prezesem stowarzyszenia Nowy Świat (stowarzyszenie przedsiębiorców Traktu Królewskiego w Warszawie), członkiem Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN oraz członkiem kilkunastu innych zawodowych i społecznych organizacji. We wrześniu roku 2009 zajął drugie miejsce (po Janie Krzysztofie Bieleckim) wśród liderów firm w rankingu „Kogo słucha biznes”. Ranking przeprowadził magazyn Thinktank wspólnie z Instytutem Monitorowania Mediów i Google. W roku 2012 zajął czwarte miejsce w analogicznym rankingu „Kogo słuchają polscy liderzy” w kategorii „Doradcy biznesu” po Jacku Santorskim, Witoldzie Orłowskim i Adrianie roku 2011 otrzymał tytuł „Człowiek Jakości Roku 2010” przyznany przez Kongres polskich Menedżerów Jakości ISO POLAND 2011. Od roku 1997 prowadzi własne konwersatorium na temat TQM, na którego spotkania przybywa około 100 osób. W latach 1999-2001 był przewodniczącym Komitetów Programowych oraz wykładowcą trzech kolejnych Międzynarodowych Szkół Jakości organizowanych w Polsce przez agendę ONZ — Umbrella. W latach 2001 – 2012 wykładał dla słuchaczy studium podyplomowego w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, słuchaczy studium MBA i DBA Instytutu Nauk Ekonomicznych PAN, słuchaczy MBA w Wyższej Szkoły Handlu i Prawa im. Ryszarda Łazarskiego, studentów Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie, słuchaczy Collegium Civitas, Szkoły Liderów prof. Z. Pełczyńskiego. Od roku 2008 prowadzi jednoosobową firmę doradczą Andrzej Blikle Doradca. W roku 2014 ukazała się jego książka „Doktryna jakości — rzecz o skutecznym zarządzaniu” (wydawnictwo Helion), która w roku 2015 uzyskała I miejsce w kategorii Najlepszy poradnik ekonomiczny w konkursie Economicus 2015 organizowanym przez Dziennik Gazeta Prawna, a w roku 2016 uzyskała Nagrodę Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie Za najlepszą pracę z zakresu nauk o przedsiębiorstwie w latach 2014-2015. Książka w aktualnej wersji cyfrowej jest do bezpłatnego pobrania „Doktryna jakości”. Strona Andrzeja Bliklego „Można Inaczej”. x Prof. dr hab. Anna Giza Polska socjolog, w latach 2012–2019 prorektor Uniwersytetu Warszawskiego, od września 2020 dziekan Wydziału Socjologii UW. x prof. dr hab. Anna Karwińska Profesor nauk humanistycznych w zakresie socjologii. Pracuje w Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Najważniejsze obszary zainteresowań naukowych to socjologia miasta i przestrzeni, socjologia kultury, socjologia stosunków międzynarodowych i zagadnienia ekonomii społecznej. Prowadzi zajęcia ze wstępu do socjologii; socjologii miasta; społeczno-kulturowych uwarunkowań gospodarowania przestrzenią; socjologii stosunków międzynarodowych; modernizacji i urbanizacji. Realizuje badania naukowe z zakresu zagadnień miejskich i zagadnień kultury, była jednym z ekspertów w zespole zajmującym się aktualizacją Strategii Rozwoju Krakowa 2030. Jest autorką ponad 200 prac z zakresu socjologii w języku polskim i angielskim, z których znaczna część dotyczy problematyki miejskiej, ujmowanej wieloaspektowo. Jest pełnomocnikiem Rektora UEK ds. Uniwersytetu Dziecięcego przy tej uczelni. W wolnych od pracy naukowej chwilach pisze książki dla dzieci. x Prof. dr hab. Wojciech Paprocki Prof. dr hab. Wojciech Paprocki od 2019 roku jest Dyrektorem Instytutu Infrastruktury, Transportu i Mobilności w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Zobacz pełne bio: x dr Łukasz Stankiewicz Dr Łukasz Stankiewicz jest absolwentem studiów filozoficznych, oraz studiów doktoranckich z zakresu Pedagogiki oraz Nauk o Polityce na Uniwersytecie Gdańskim. Jest autorem i współautorem książek: „Wizje uniwersytetu w polskiej debacie publicznej 2007-2010”, „The Dispositif of the University Reform”, „Dyskursywny obraz reformy szkolnictwa wyższego w Polsce 2011-2014” a także wielu artykułów dotyczących szkolnictwa wyższego. Pracował na Uniwersytecie Gdańskim, Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy, obecnie jest zatrudniony na w gdańskiej szkole wyższej Ateneum. Jego zainteresowania badawcze dotyczą uniwersytetów i ich społecznych powiązań, a także teorii pozwalających na uchwycenie procesów społecznej i organizacyjnej zmiany. x dr hab. Barbara Worek, Prof. UJ dr hab. Barbara Worek, profesor w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz ekspert Centrum Ewaluacji i Analiz Polityk Publicznych UJ. Uczestniczka polskich i międzynarodowych projektów badawczych dotyczących ewaluacji, polityk publicznych, kapitału ludzkiego, uczenia się przez całe życie Autorka i współautorka wielu publikacji naukowych oraz licznych raportów badawczych. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień kapitału ludzkiego i analizy polityk publicznych. Od 2009 roku zaangażowana w badania Bilans Kapitału Ludzkiego, w których pełni rolę eksperta ds. uczenia się dorosłych. x dr hab. prof. ZUT Maciej J. Nowak Kierownik Katedry Nieruchomości, radca prawny, członek Prezydium Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN oraz zespołów ministerialnych zajmujących się problematyką zmian systemu gospodarki przestrzennej. Autor ponad 200 publikacji naukowych i kilkuset popularyzatorskich dotyczących problematyki polityk przestrzennych. Platformę OEES EduLab współtworzą: Prof. Andrzej Blikle Instytut Podstaw Informatyki Polskiej Akademii Nauk Prof. dr hab. Anna Giza Dziekan Wydziału Socjologii UW prof. dr hab. Anna Karwińska Pełnomocnik JM Rektora Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie ds. Uniwersytetu Dziecięcego UEK Prof. dr hab. Wojciech Paprocki Szkoła Główna Handlowa w Warszawie dr Łukasz Stankiewicz Ateneum – Szkoła Wyższa w Gdańsku dr hab. Barbara Worek, Prof. UJ Profesor w Instytucie Socjologii UJ oraz ekspert Centrum Ewaluacji i Analiz Polityk Publicznych UJ dr hab. prof. ZUT Maciej J. Nowak Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie Zobacz więcej XI Kongres Portalu Oświatowego Już 24-25 sierpnia 2022 r. odbędzie się XI Kongres Portalu Oświatowego w formie online. Tematem XI edycji wydarzenia są „Rewolucyjne zmiany w oświacie od 1 września 2022 r. (organizacja, kształcenie, zarządzanie). Udział w kongresie jest bezpłatny. Zapraszamy nauczycieli, dyrektorów szkół, pracowników oświaty oraz wszystkie osoby zainteresowane tematyką edukacji. Znakomici eksperci poruszą takie zagadnienia jak: • Zmiany w oświacie w nowym roku szkolnych 2022/23. • Nowy awans zawodowy od A do Z. • Pedagog specjalny i inni specjaliści w oświacie (zadania pedagoga specjalnego oraz innych specjalistów, standardy zatrudniania, kwalifikacje). • Organizacja kształcenia i wychowania od września 2022: nauczanie zdalne, indywidualne nauczanie, egzaminy, nowa podstawa programowa. • Zmiany w Kodeksie Pracy dla Oświaty: urlopy rodzicielskie, praca zdalna, kontrola trzeźwości, ochrona sygnalistów. Zobacz więcej Projekt „Uniwersytet Odpowiedzialny – Rozwój-Kompetencje-Relacje” Programu Pilotażowego „Uniwersytet Odpowiedzialny” realizowanego w 2021 r. przy wsparciu finansowym Województwa Małopolskiego. Jego główną ideą jest stymulacja współpracy między środowiskiem akademickim a szkołami, placówkami oświatowymi, NGO i mieszkańcami w celu poprawy szans edukacyjnych dzieci i młodzieży z całego regionu, będzie realizowany w Małopolsce. Projekt będzie opierał się na dwóch motywach przewodnich: Edukacja to relacja – ku kompetencjom uniwersalnym oraz Mogę, chcę, potrafię – tworzenie warunków do wszechstronnego rozwoju uczniów. Grupą docelową są uczniowie szkół podstawowych i ponadpodstawowych (30 os.), nauczyciele (24 os.), pośrednio: osoby i instytucje z sektora edukacji. Zobacz więcej Inicjatywa „Szkoły poza horyzont” powstała z myślą o zidentyfikowaniu polskich szkół, które w praktyce realizują postulaty transformacji z edukacji transmisyjnej do edukacji relacyjnej opisane w raporcie „Poza horyzont. Kurs na edukację”. Jej celem jest przyjrzenie się ich działaniom i upowszechnienie najciekawszych rozwiązań, które są w nich stosowane. W 2021 roku w toku wspólnej pracy szkół oraz badaczy powstała publikacja pt. „Szkoły poza horyzont” ukazująca poszczególne historie szkół oraz wnioski z ich analizy. Premiera publikacji miała miejsce w dniu 12 października 2021r. podczas konferencji „Przyszłość edukacji”. Zachęcamy do lektury! W 2022 roku planujemy wydać drugą część publikacji, ukazującej opisy szkół średnich realizujących w praktyce założenia edukacji relacyjnej. ZOBACZ NAGRANIE Z KONFERENCJI PRZYSZŁOŚĆ EDUKACJI ZOBACZ LISTĘ SZKÓŁ Koordynatorzy – Oktawia Gorzeńska, dr Jędrzej Witkowski „Akademia Przywództwa Edukacyjnego" „Akademia Przywództwa Edukacyjnego” swoimi działaniami obejmuje prawie dwustu dyrektorów szkól, wicedyrektorów szkół, liderów zmiany, przedstawicieli samorządów lokalnych, którzy cyklicznie spotykają się, by pogłębiać wiedzę z zakresu przywództwa, zarządzania zmianą, budowania społeczności uczącej się, a także dzielić się doświadczeniami i dobrymi praktykami. Tematy spotkań są wypracowywane są wspólnie z uczestnikami wydarzenia, wynikają one z bieżących potrzeb i wyzwań. Spotkania odbywają się raz w miesiącu on-line. Osoby zarejestrowane do udziału w inicjatywie na bieżąco otrzymują informacje o spotkaniu, jak i wydarzeniach dodatkowych, na przykład webinarach z praktykami edukacyjnej zmiany: LINK DO REJESTRACJI Koordynator – Oktawia Gorzeńska Zobacz więcej Seminarium "Edukacja i społeczeństwo" Spotkania są przestrzenią debaty teoretyków i praktyków, identyfikujących i nazywających wyzwania stojące przed edukacją i szukających nowych rozwiązań, są na nich omawiane empiryczne i teoretyczne prace traktujące o współczesnych problemach edukacyjnych. Koordynatorzy – prof. IFiS dr hab. Michał Federowicz, prof. IFiS dr hab. Artur Pokropek, dr Michał Sitek Najbliższe seminarium odbędzie się 23 czerwca 2022 w godz. 14:00 – 16:00 . Spotkanie poświęcone jest dyskusji nad założeniami do polityki edukacyjnej Warszawy na lata 2023-2030. Ważnym i nowym zagadnieniem obecnej i przyszłej polityki edukacyjnej jest liczny napływ dzieci i młodzieży z Ukrainy. Jest to jeden z czynników kształtujących nowe myślenie o edukacji szkolnej. Do warszawskich szkół od dawna uczęszczają młodzi ludzie nie tylko z Ukrainy, ale i z innych krajów, jednak ich obecny, wysoki udział stwarza jakościowo nową sytuację, dając dodatkowy impuls dla szukania nowych rozwiązań. Jest też wiele innych przesłanek długofalowych przemian w edukacji, na ogół dobrze znanych i szeroko dyskutowanych. Zainteresowani udziałem proszeni są o wiadomość na mail: publicrelations@ skąd dostaną link do zoom. Seminarium jest organizowane przez Instytut Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk Program Seminarium „Co się dzieje z uniwersytetem?” Seminarium działa w formie comiesięcznych, otwartych spotkań dyskusyjnych na platformie ZOOM. Koordynatorami seminarium są: prof. dr hab. Andrzej Blikle, prof. dr. hab. Anna Giza, prof. dr hab. Jerzy Hausner i dr Łukasz Stankiewicz. Ostatnie spotkanie w roku akademickim 2021/2022 „Współpraca nauki z biznesem” odbyło się roku. Spotkania powrócą w październiku, a pierwsze spotkanie poświęcone będzie prezentacji wyników pracy grup roboczych. Termin zostanie ogłoszony wkrótce! Prosimy o zgłaszanie gotowości do uczestnictwa w pracach zespołów mailowo na adres: @ Zobacz materiały z poprzednich seminariów Komentarze Justyna Chyla, psycholog pracy i organizacji/doradca zawodowy Napisał: "Dzień dobry, Byłam uczestniczką seminarium- Turkusowy uniwersytet. Chciałam podzielić się z Państwem swoją opinią dotyczącą poruszanego zagadnienia. Pracuję na uczelni, przygotowuję się do studiów doktoranckich, podczas których chcę zająć się tematem turkusowych organizacji. Uważam, że proces transformacji organizacji zgodnie z turkusową filozofią jest długi i wymaga determinacji i wiary ze strony kadry zarządzającej..." ZOBACZ PEŁNĄ TREŚĆ KOMENTARZA 01 czerwca 2021 Prof. dr hab. Łukasz A. Turski, Center for Theoretical Physics. Polish Academy of Science Napisał: Jestem przekonany, że po to aby gospodarka działała nie tylko tak samo efektywnie jak dotychczas ale znacznie bardziej efektywnie musi zostać oparta na innych metodach działania—niekoniecznie zaś zmiany celów. TQM jest jednym z obiecujących -i jak rozumiem- stosowanych już w działaniach... ZOBACZ PEŁNĄ TREŚĆ KOMENTARZA 16 maja 2021 Grupa robocza współpraca nauki z biznesem Zachęcamy do zapoznania się z materiałami powstałymi w ramach prac grupy roboczej ds. współpracy nauki z biznesem. Tezy do dyskusji: LINK Aneks statystyczny (aut. Tomasz Geodecki) LINK Seminarium: Czy musimy się na to godzić? W dniu 22 lutego 2022 r zorganizowaliśmy debatę nt. przemysłu IT pt. „Czy musimy się na to godzić?”. Punktem wyjścia było założenie, że kupując jakąkolwiek tzw. aplikację informatyczną, czy to na telefon, laptop, czy dla sieci serwerów na lotnisku, musimy przed dokonaniem zakupu zrzec się wszelkich praw do ewentualnych roszczeń jakie moglibyśmy mieć wobec producenta aplikacji z racji szkód wyrządzonych przez tę aplikację z powodu zawartych w niej błędów. Czy możemy wyobrazić sobie taką sytuację przy kupnie samochodu lub choćby lodówki, nie mówiąc już o mostach czy samolotach? A skoro nie możemy, to dlaczego akceptujemy ten stan rzeczy w stosunku do produktów przemysłu IT? Oczywista odpowiedź brzmi: bo żaden z producentów oprogramowania nie oferuje nam takiej gwarancji jak producenci w pozostałych gałęziach przemysłu. Zadajmy jednak drugie pytanie: czy nie oferują, bo rynek na to pozwala (bo przecież pozwala!), czy też istnieją również inne powody? O tym, dlaczego tak jest, i jakie są szanse, aby to zmienić, rozmawialiśmy na spotkaniu. Nagranie spotkania: Koordynator – prof. dr hab. Andrzej Blikle „Transformacja cyfrowa edukacji i badań” Inicjatywa zakłada inwentaryzację osiągnięć, które powstały do 2020 r. w toku transformacji cyfrowej w edukacji i zasługują na popularyzację oraz wsparcie środowiska szkolnego i akademickiego w ubieganiu się o współudział w realizacji projektów Unii Europejskiej, które zostaną uruchomione w związku z realizacją strategii cyfryzacji Europy „A European strategy for data”, a następnie monitorowanie tych projektów i popularyzowanie uzyskiwanych efektów. W ramach działania zrealizowaliśmy cykl spotkań pt. „Łańcuch bloków i jego zastosowania”. Cykl obejmował cztery spotkania w formie wykładów oraz dyskusji, które poprowadził prof. dr hab. inż. Wojciech Cellary, do 2021 r. zatrudniony na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu, a obecnie w Wyższej Szkole Bankowej w Poznaniu. Wykład 1: Bitcoin i łańcuch bloków (23 listopada 2021) Wykład 2: Ethereum i inteligentne kontrakty (21 grudnia 2021) Wykład 3: Prywatne łańcuchy bloków (18 stycznia 2022) Dyskusja 4: Dyskusja o zastosowaniach łańcucha bloków (1 marca 2022) Wszystkie spotkania zostały nagrane. Jeśli chcą Państwo zapoznać z treścią wykładów i dyskusji seminaryjnej, prosimy o zgłoszenie się drogą mailową do prof. W. Cellarego na adres @ aby otrzymać indywidualny link do tych nagrań. Koordynator – Prof. dr hab. Wojciech Paprocki Zobacz więcej Uniwersytet Dziecięcy UEK Uniwersytet Dziecięcy UEK tworzy środowisko edukacyjne wspierające kreatywność, ale także wspomaganie kształtowania się kapitału intelektualnego i kapitału społecznego, czyli szczególnie ważnych zasobów rozwojowych. Uniwersytet działa od 2011 roku, a jego oferta jest skierowana dla dzieci w wieku 6-12 lat, które odbywają zajęcia o tematyce ekonomicznej, finansowej, społecznej, obywatelskiej, psychologicznej i filozoficznej oraz zagadnień z zakresu marketingu, komunikacji, urbanistyki, ochrony środowiska i towaroznawstwa. W ciągu roku akademickiego odbywa się 12 spotkań, a w ramach nich: 22 wykłady i około 40 warsztatów. Aktualnie trwa rekrutacja na sementr zimowy 2021/2022. Szczegóły można znaleźć na stronie UD Koordynator – prof. dr hab. Anna Karwińska Zobacz więcej W różnych społeczeństwach, a także w skali globalnej, istnieją grupy wykluczone czy marginalizowane w pewnych sferach życia społecznego. Są one nieobecne, pomijane, niewidzialne i niesłyszalne w procesach dyskursu społecznego, choć wiele(większość) tych dyskursów dotyczy ich życia, szans realizowania potrzeb. Podstawą tej marginalizacji może być płeć, przynależność etniczna, status społeczno-ekonomiczny, ale także wiek, zarówno zbyt młody, jak i zbyt zaawansowany. Projekt dotyczy właśnie przedstawicieli tych dwóch ostatnich grup i ma umożliwić im wyrażenie idei pod hasłem „Nie psujcie nam świata”. Celem projektu jest: Przedyskutowanie z przedstawicielami obu wymienionych wyżej grup wybranych zagrożeń dla przyszłości ludzi i świata, zidentyfikowanych przez naukowców. Dalej stworzenie im możliwości konfrontacji dwóch (pokoleniowych) punktów widzenia i wyartykułowania ich. Pomoc w stworzeniu obszaru porozumienia pokolenia dziadków z pokoleniem wnuków owocującego wspólnymi konkluzjami i postulatami. Przedstawienie głosu obu pokoleń (obaw, oczekiwań, nadziei) w tej sprawie, w ramach Open Eyes Economy Summit w Krakowie w listopadzie 2021. Więcej szczegółów OPIS PROJEKTU Kierowanie projektem: prof. dr hab. Anna Karwińska, dr Katarzyna Sanak-Kosmowska Projekt ZMiana - podcasty edukacyjne - o edukacji inaczej Projekt ZMiana – to inicjatywa, której celem jest przygotowanie podcastów edukacyjnych poświęconych tematom zaczerpniętym z życia, pomocnych w codziennej pracy z uczennicami i uczniami, przybliżających rzeczywistość pozaszkolną z jej zjawiskami, wyzwaniami i możliwościami. Podcasty podpowiadają, jak zmieniać drobne rzeczy w pracy nauczyciela i edukatora, by tworzyć środowisko uczenia się bliższe młodym ludziom, odpowiadające ich potrzebom, wzmacniające ich rozwój. Nagrania wskazują także tematy, które warto „zabrać” ze sobą do klasy, by budować dialog z młodymi ludźmi. Tworzone przez praktyków i entuzjastów edukacji mogą wesprzeć w procesie zmiany sposobów pracy. Podcasty można wysłuchać na Spotify: Można je również obejrzeć na YouTube: Koordynatorzy – Oktawia Gorzeńska, Artur Krawczyk Turkusowa samoorganizacja jako nowy paradygmat organizowania pracy zespołowej W dniu 8 marca 2022 zrealizowaliśmy seminarium pt. „Turkusowa samoorganizacja jako nowy paradygmat organizowania pracy zespołowej”, które prowadził prof. dr hab. Andrzej Blikle. Przedmiotem wykładu było przedstawienie słuchaczom nowych idei związanych z organizowaniem pracy zespołowej. Na gruncie filozoficznym są one znane od czterech tysięcy lat i można je streścić słowami: “ludzie wolni i szczęśliwi pracują lepiej” lub też, że „uskrzydleni góry przeniosą”. Jednak stosunkowo od niedawna (kilkadziesiąt lat) nabierają praktycznego wymiaru w tym sensie, że pojawia się coraz więcej organizacji, a w tym i firm, które potrafią je wdrożyć i dzięki temu osiągnąć spektakularne sukcesy. Prezentacja ze spotkania: ZOBACZ PREZENTACJĘ Webinary na temat kreowania sytuacji edukacyjnej Nieustanie zachodzące zmiany w obszarze potrzeb uczących się stawiają coraz to nowe wymagania Edukatorom. Dziś to już nie „tylko” trener ale często coach, mentor, facylitator, tutor. Ewoluują metody uczenia, narzędzia trenerskie, rozkwitają formy zdalne podnoszenia kompetencji. Zapowiadane spotkanie podejmie temat jak dzisiaj definiuje się proces uczenia, role edukatorów i najważniejsze – jakie kompetencje osób zajmujących się wspieraniem innych w uczeniu są pożądane i potrzebne. Wprowadzeniem do spotkania będzie prezentacja przyjętej w ubiegłym roku kwalifikacji wzorcowej „Kreowanie sytuacji edukacyjnej”. W ramach działania w dniu 21 kwietnia 2022 zrealizowaliśmy Webinar pt. „Kreowanie sytuacji edukacyjnej – czy czeka nas nowy paradygmat w edukacji?” Na drugą część webinaru zapraszamy w dniu 26 maja. Zachęcamy do zapoznania się z nagraniem z webinaru oraz do przeczytania podsumowania Inicjatywa jest realizowana przez Sektorową Radę ds. Kompetencji Sektora Usług Rozwojowych Koordynatorzy: dr hab. Barbara Worek, Prof. UJ, Piotr Piasecki – Przewodniczący Sektorowej Rady ds. Kompetencji Sektora Usług Rozwojowych Zobacz więcej Podkasty edukacyjne open eyes economy Zaufanie i życzliwość – nowy typ relacji w obrębie szkoły | Szkoły poza horyzont [odc. 10] "Tysiąclatka" inaczej | Szkoły poza horyzont [odc. 9] Przyszłość edukacji [odc. 8] Opracowanie rozwiązań na podstawie rekomendacji zawartych w raporcie „Poza horyzont: kurs na edukację. Przyszłość systemu rozwoju kompetencji w Polsce” Koordynatorzy – prof. dr hab. Jerzy Hausner, dr Magdalena Jelonek Pobierz Dialog Model polityki edukacyjnej Edukacja 2030+ Platforma EduLab powstała w ramach projektu „Budowa systemu kształtowania wiedzy, kompetencji i postaw warunkujących szanse rozwojowe Państwa Polskiego w erze rewolucji przemysłowej finansowanego ze środków programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą DIALOG w latach 2019-2020. Celem projektu jest wypracowanie „Modelu polityki edukacyjnej Edukacja 2030+”, czyli zintegrowanego systemu rozwoju zasobów ludzkich, kluczowego dla dynamicznego wzrostu społeczno-gospodarczego Polski. Więcej informacji na temat projektu i proponowanych rozwiązań – LINK Zobacz publikację „Model polityki edukacyjnej Edukacja 2030+” LINK Wszystkich zainteresowanych prosimy o przesyłanie informacji o swej gotowości do uczestnictwa w tworzonej platformie na adres: @ Jarek Żyliński, 14 Styczeń 16 Wyślij Drukuj Ministerstwo Edukacji Narodowej ma wielkie plany. 6-latki, gimnazja, godziny karciane, egzamin szóstoklasistów, edukacja seksualna. Tylko tak naprawdę te zmiany są żadne. Edukacyjnie jesteśmy w odwrocie i w rozwoju edukacyjnym doczekaliśmy się jedynie małego strzału w stopę i hibernacji realnych zmian. Zmiany, które planuje MEN nie są realnymi zmianami. Nie dotykają problemów polskiej edukacji, jakim jest system mordujący naturalną motywację uczniów. W związku z tym motywacja jest budowana przez oceny, przymus i sprawdziany mające utrzymać reżim nauki. Działa to na dzieci uzależnione od dorosłych więc podatne na przemoc i przymus. Kończy się jednak obrzydzeniem do szkoły i zerową motywacją w wieku gimnazjalnym i na wiele wiele lat później. W obecnym systemie edukacji brakuje koncentracji na indywidualnych zdolnościach ucznia. Reforma w 2009 roku (błędnie zwana „sześciolatkową”) w maleńkim stopniu dotknęła problemu. Wprowadzono wówczas indywidualne dostosowania dla uczniów oraz znacząco obniżono podstawę programową, tak żeby nauczyciele sami rozwijali swój program z dostosowaniem do uczniów. Pewnym krokiem w tę stronę był bardzo mocno rozstrzelony elementarz, który również dawał różne możliwości wykorzystania. Niestety dziecko zostało wylane z kąpielą. Indywidualne dostosowania stały się bezmyślną papierologią, obniżony program został absolutnie zignorowany i nauczyciele uczą po staremu, a bogaty elementarz rąbany od deski do deski staje się zmorą uczniów. Problemem naszej edukacji jest system, który buduje motywację instrumentalnie (oceny, sprawdziany) oraz kadry, które w zbyt dużym procencie nie potrafią uczyć uczniów bazując na ich wewnętrznej motywacji i ciekawości, a opierają się na bezmyślnej rąbance, której od pokoleń nie umiemy przerwać. Te dwie rzeczy pozostają w naszej edukacji niezmiennie i dopóki one się nie zmienią, nie będziemy mogli rozmawiać o dobrej zmianie w edukacji. MEN na ten temat nie mówi ani słowa, bo są to zmiany trudne i wymagające zmiany myślenia także milionów rodziców wychowanych w starym systemie. Rodziców, którzy mimo pomstowania na szkoły niemalże każdego dnia i mimo męczenia się dociskaniem dzieci do prac domowych (choć są one decyzją nauczyciela, a nie przymusem programowym!) nie są w stanie wyobrazić sobie szkoły bez ocen i przymusu. „My przeżyliśmy to i one powinny, taka jest szkoła”. Tyle o zmianach, których nie ma i nie będzie. Dwa lata temu wierzyłem, że poprzedni MEN coś zrobi, były bardzo duże ruchy eksperckie, podglądanie idealizowanej Finlandii, próba zarysowania planów zmian (projekt „Edukacja 2020”). Mogło być naprawdę ciekawie ale im bliżej było wyborów tym ruchu było mniej i w końcu wszystko ucichło i tyle było nadziei. Skoro nie ma co rozmawiać o dużych zmianach porozmawiajmy o tych, które są: Subwencja na szkoły rejestrujące edukację domową Wobec niedomagania systemu edukacyjnego część osób próbuje z niego uciec. Rejestrując się w edukacji domowej ludzie zaczęli tworzyć grupy uczące się razem, a potem także szkoły, które nie mieściły się swoim działaniem w systemie. Szkoły Montessori, które chcą pracować bez podziału wiekowego, Szkoły Demokratyczne i wiele innych rodzajów szkół eksploruje na co dzień alternatywne metody edukacji formalnie będąc grupą uczniów spotykających się w ramach edukacji domowej. W wielu przypadkach grupy te są finansowo wspomagane przez szkoły rejestrujące uczniów w edukacji domowej. Jest to konieczne, poniewać koszt utrzymania ucznia w takim miejscu to w warunkach warszawskich około 1500-2000 złotych miesięcznie, poza Warszawą, gdzie wynajem pomieszczeń jest tańszy, pewnie około 1000-1500 złotych - czyli nadal są to sumy zwykle nieosiągalne dla większości rodziców*. Dzieląc się subwencją szkoły mogą obniżyć ten koszt o kilkaset złotych. Nadal to jest za drogo dla zwykłego zjadacza chleba. W „normalnej” szkole masowej otrzymuje się około 6000 złotych rocznie na ucznia, przy czym podkreślmy, że nie trzeba wynajmować pomieszczeń. Należą one do gmin, które dostają te pieniądze, a to największy koszt prowadzenia szkoły. Tymczasem zwykłe szkoły nie tylko mają swoje lokale, ale także często pieniądze z wynajmu. Teraz subwencja została nagle, z dnia na dzień dziabnięta o 40%. Dla wielu szkół alternatywnych korzystających z tej subwencji będzie to spory problem, bo koszty prowadzenia mają większe niż szkoły tradycyjne, a subwencję, którą muszą dzielić z miejscem rejestrowania, jeszcze mniejszą. To duży krok do tyłu dla szkół, które proponują dzieciom realną „dobrą zmianę”. Legendarne sześciolatki Naprawdę nie ma znaczenia gdzie dzieci zaczną się uczyć czytać. Czy w zerówce czy w pierwszej klasie. Ważne jest JAK będą to robić. Reforma edukacyji z 2009 roku obniżała podstawę programową i przeniosła dzieci do szkoły, żeby wcześniej można było zaczynać przedszkole (zrobić tam miejsce) i pomagać wcześniej dzieciom z różnego rodzaju problemami. Teraz dzieci nadal będą to robić, uczyć się bez sensu czytania w wieku 6 lat. Tylko w przedszkolu. Ta zmiana jest absolutnie żadna, prócz tego, że przez ostatnich 6 lat przygotowały się na młodsze dzieci szkoły (reforma sześciolatków została wprowadzona w 2009 roku, z datą obniżenia wieku szkolnego na 2012 rok, potem przesuniętą na 2014), a przedszkola przestawiały się na młodsze dzieci, prowadząc trzy roczniki 3-5. Teraz trzeba to zrobić na odwrót. Przedszkola muszą się przestawić, szkoły muszą się przestawić. Co prawda wielu (na szczęście nie wszyscy) nauczycieli ma w zasadzie w nosie wiek dzieci i zmienioną podstawę programową i nieważne kogo dostaną, rąbią ten sam program od 20 lat. To co się teraz dzieje, to absolutnie zerowa zmiana, oprócz odpowiedzi na panikę ostro kłamiącej akcji „Ratuj Maluchy” i walenia siekierą we wszystko co zrobili poprzednicy**. W edukacji nie zmieni się nic. Szkoły nie dostaną subwencji, przedszkola dostaną 3 razy mniejszą dotację na te same dzieci. Tyle tylko, że powstanie dziwna wyrwa w jednym roczniku, a w przedszkolu na rok zrobi się dramatycznie ciasno. Dzieci będą zaczynały je później, albo poleci na to dużo pieniędzy. To wszystko absolutnie bez sensu. Nie oceniam jakości merytorycznej tej zmiany, jak zostanie dobrze przeprowadzona, to będzie absolutnie zerowa. Tylko po co nam te koszty? Ile alternatywnych szkół by zyskało na wydanych miliardach złotych? Sześć lat przestawiania się, czyli to co zostało zrobione by zrobić miejsce w przedszkolach i by wypchnąć z ławek 19-latków zostaje wyrzuconych na śmietnik. Likwidacja gimnazjów Z racji na obecny stan gimnazjów ta zmiana też jest bardziej kosmetyczna, ale merytorycznie jest krokiem w tył. Gimnazja wychodzą nam w Polsce źle, ale nie dlatego, że są złym pomysłem samym w sobie, tylko nie potrafimy wykorzystać potencjału dzieci w wieku 12-15. Problemem dla gimnazjów stała się reforma 2009, bo rok młodsze dzieci mają nieco inne motywacje działania, ale jest to przestawienie nieznaczne. Gimnazja były dobrym pomysłem, ponieważ dziecko w tym wieku staje się społecznie zorientowanym dojrzewającym człowiekiem, który chce przede wszystkim budować kontakt ze swoją grupą wiekową. Dlatego dostanie nowego rozdania w tym wieku może być dlań świetnym poligonem rozwojowym. Dlatego gimnazjum nie powinno się opierać tak jak podstawówka na motywacji do kompetencji (i tak się opiera na motywacji do ocen...) ale właśnie na procesie grupowym. By być skuteczną – nauka w gimnazjum powinna mieć bazę w relacjach rówieśniczych, projektach grupowych, współpracy, dzieleniu i zmianach ról. Wtedy gimnazjaliści mieliby spełnioną swoją potrzebę wiekową, a przy okazji nadal by się uczyli. Próba autorytarnego nauczania pruskiego wobec nastolatków musiała i skończyła się katastrofą – ogromem zdemotywowanych i zbuntowanych wobec szkoły ludzi. Potencjał gimnazjów jest niszczony, dlatego w zasadzie to czy zostaną usunięte nie ma w zasadzie znaczenia. Poziom nauczania wcale się nie zmieni, kiedy tego nastolatka wsadzimy do podstawówki i jeszcze podłożymy mu kozły ofiarne w postaci małych dzieci, które na pewno na początku swojej edukacji nie marzą o niczym innym niż dzielenie życia szkolnego z eksperymentującymi role społeczne nastolatkami. Nastolatkami, które w zasadzie nadal nie wiedzą, czy jeszcze są dziećmi czy już młodzieżą. Gimnazjum przynajmniej było dla nich jasną linią. Zła zmiana w połączeniu z kolejnymi kosztami, które mogłyby być wsadzone w dużą rewolucję nauczania gimnazjalnego mnie smuci. Nawet jeśli nie ma co liczyć na rewolucję w uczeniu młodzieży, można by za zaoszczędzone pieniądze chociaż tej subwencji dla edukacji domowej nie ciąć. Godziny karciane Godziny karciane polegają na tym, że w każdym tygodniu nauczyciel musi poświęcić dwie godziny lekcyjne na uczenie dzieci/młodzieży poza swoimi normalnymi przedmiotami. Jako psycholog w gimnazjum wykorzystałem godziny karciane na grupę rozwoju społecznego dla nastolatków, polonistka stworzyła w tych ramach teatr szkolny. Inni czasami prowadzili zajęcia uzupełniające albo przygotowania do konkursów. Był w tych ramach także chór szkolny. Gimnazjaliści dostawali różne alternatywy, z których chętnie korzystali. Skasowanie godzin karcianych to kasowanie tej przestrzeni wyboru, indywidualizacji szkolnej oferty. Bez godzin karcianych wszystko będzie ociosane na równo. Może nauczyciele się ucieszą, bo czasami wymyślenie czegoś sensownego było trudne. Tylko czy aby na pewno chodziło tutaj o prezent dla mniej kreatywnych nauczycieli? W dobie silnego (moim zdaniem zbyt silnego) zapotrzebowania na zajęcia dodatkowe dla dzieci tworzenie ich bezpłatnie w szkole jest dobrą alternatywą dla osób o mniej zasobnym portfelu. Tym bardziej, że praca z doświadczonymi pedagogami powinna być konkurencyjna, wobec innych zajęć, czasami tworzonych przez ludzi nie umiejących pracować z dziećmi. Choć nie podważam zdecydowanie bardzo dużej wartości niektórych zajęć pozaszkolnych. Niemniej jak już trzeba coś ciąć i dawać prezenty nauczycielom, poszukałbym czegoś innego niż właśnie godziny karciane. Może obciąć trochę bezsensownej papierologii? Kasacja egzaminu szóstoklasistów Tak, to dobra zmiana. Tutaj można powiedzieć, że znad głowy uczniów zniknie przynajmniej jedna rzecz, która przymusza do bezmyślnego zakuwania – czyli ten nieszczęsny egzamin szóstkolasistów, które dominował większość ostatniego roku w podstawówce. Cóż mam tylko nadzieję, że zmiana ta nie nastąpi w momencie skasowania gimnazjów. Boję się trochę pisać o tym, że z pomysłem skasowania tego egzaminu zanoszono się już w poprzednim MEN (mówiła na ten temat Joanna Kluzik-Rostkowska w jednym z wywiadów), bo jeszcze się okaże, że na tę wieść obecny MEN postanowi zrobić na odwrót, cokolwiek to znaczy. Po co eksperci? Zastanawiam się jeszcze czym wobec zmian jest powoływanie grupy eksperckiej? Już pozmieniano wszystko co się rusza, teraz na gwałt trzeba pędzić z nową podstawą programową 12 lat edukacji, która nie zostanie przetestowana (bo kiedy?). Zrobiono mnóstwo ruchów, które nie zostały skonsultowane, tylko rzucone i podpisane na chybcika co skończyło się publicznym wysłuchaniem obywatelskim poza sejmem. Niby gimnazja, godziny karciane czy egzaminy gimnazjalne nie są jeszcze uchwalone ale czy na pewno eksperci będą mieli na to wpływ, skoro na razie MEN jedzie jak czołg bez konsultacji? Podsumowując Planowane jest wydawanie milionów (miliardów?) złotych na zmianę opakowań. Jedzenie nadal jest śmieciowe, a jedyne wartościowe składniki z tego jedzenia są akurat ograniczane (subwencja na edukację domową). Hamburger edukacyjny jest nadal ciężkostrawny i każdy pacjent zmuszony do jego zjedzenia traci gigantyczną część swojego potencjału życiowego, którego po prostu szkoda. Trzeba poczekać jeszcze kilka lat by się doczekać dobrej edukacji. Ewentualnie można pracować więcej, by było człowieka stać na marginalizowane szkoły alternatywne, kosztujące obecnie co najmniej 10 tysięcy złotych rocznie. * Wyjątkami mogą być szkoły takie jak w Koszarawie i Krzyżowej, gdzie szkoły Montessori są robione przez szkołę działającą właśnie z subwencji na edukację domową i dzięki temu pozostają bezpłatne/niskopłatne. Takie szkoły zostały określone przez minister Annę Zaleską jako oszuści, którzy w gminie poniżej 5000 mieszkańców rejestrują 900 uczniów w edukacji domowej. Są to uczniowie z całej Polski, których rodzice mogą liczyć na opiekę i rozliczne szkolenia podczas zjazdów. Często rodzice decyduję się na tę szkołę także dlatego, że wiedzą, że będzie to dobrze wykorzystana subwencja. ** to ten moment, w którym nie ukrywam mojego braku sympatii do nowej partii rządzącej, przykro mi. Nie żebym kochał poprzednią, ale zmiany dla samego rozwalenia zmian poprzednika są beznadziejnym sposobem na marnowanie naszych pieniędzy i czasu, w którym dojdziemy do realnych zmian w edukacji. * * * O autorze: Jarek Żyliński Psycholog wychowawczy, opowiada rodzicom o rozwoju dzieci i mechanizmach związanych z wychowaniem. Używa do tego konsultacji, warsztatów oraz środków medialnych. W internecie: Facebook Tekst pierwotnie ukazał się na Psychoblogu autora na Facebooku Podziel się Edukacja to wspólne dobro – uczniów, uczennic, nauczycieli, nauczycielek, rodziców, pracowników oświaty, ekspertów, ekspertek, specjalistów, nauczycieli akademickich. Jako fundacja staramy się działać na rzecz jak najszerszego włączenia każdej z tych grup w działania na rzecz poprawy jakości funkcjonowania polskiej szkoły. Monitorujemy zmiany prawa oświatowego pod kątem włączania w ten proces zainteresowanych edukacją grup, opiniujemy merytorycznie zmiany wprowadzane w oświacie. Wychodzimy z założenia, że wartościowa edukacja powinna mieć dobry początek już na etapie pracy i opieki nad małym dzieckiem w żłobku. Dlatego skupiamy się szczególnie na jakości merytorycznej edukacji żłobkowej, przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Jesteśmy przekonani, że od dobrze zaplanowanej i prowadzonej edukacji na wczesnych etapach, zależy sukces starszych uczniów- mierzony nie tylko stopniami, ale także poziomem ich zadowolenia ze szkoły i roli ucznia. Organizujemy seminaria, konferencje, warsztaty, cykle szkoleniowe, przygotowujemy poradniki dla rodziców i nauczycieli, służymy głosem doradczym. KRS: 0000588325 NIP: 5213713873 Regon: 363090074 Forma prawna: FUNDACJA Adres: ul. Antoniego Józefa Madalińskiego 23A/69, 02-513 Warszawa STATUT FUNDACJI VW Bank Polska 59 2130 0004 2001 0720 2625 0001 Zarząd: Iga Kazimierczyk – prezeska Zarządu Zofia Grudzińska – wiceprezeska Zarządu Rada fundacji: Krzysztof Kliszczyński dr Dorota Sobierańska Agnieszka Podgórska Rada programowa: prof. Małgorzata Żytko dr Małgorzata Sieńczewska Sylwia Chutnik Nasi sponsorzy: 2018: Fundacja im. S. Batorego, 100 000 na projekt „Plan dla edukacji”, w ramach konkursu „Demokracja w działaniu” 2017: Fundacja im. S. Batorego, 25 000 na projekt „Monitorowanie zmian w Ustawie o systemie oświaty” 2017: Fundusz Inicjatyw Obywatelskich, 4400 PLN na projekt „Budujemy stronę internetową” 2016: Fundacja JDC Poland, 8000 PLN na projekt „Wyposażenie punktu dziennego opiekuna Drejdel” Członkowie zarządu i rady oraz eksperci pracują w Fundacji na zasadach wolontariatu. Anna Dzierzgowska – Nauczycielka, feministka. Współzałożycielka Społecznego Monitora Edukacji: Uczy historii w Wielokulturowym Liceum Humanistycznym im Jacka Kuronia w Warszawie. Współautorka raportów dotyczących edukacji i materiałów edukacyjnych, przygotowywanych przez Społeczny Monitor Edukacji i Fundację Feminoteka, w tym: A. Dzierzgowska, E. Rutkowska, “Ślepa na płeć. Edukacja równościowa po polsku. Raport krytyczny”, A. Dzierzgowska, “Edukacja i płeć: ostatnie 20 lat”, w: “Raport: kobiety dla Polski. Polska dla kobiet. 20 lat transformacji: 1989-2009”, A. Dzierzgowska, “Białe plamy w edukacji”, w: “Białe plamy na mapie równości płci”. Zofia Grudzińska życie zawodowe zaczęła jako filmowiec, ale po kilkuletnim pobycie w Anglii, gdzie pracowała jako wykładowca realizacji dźwięku w szkole filmowej, zamieszkała na Mazurach i pracuje jako nauczycielka języka angielskiego w pobliskiej szkole, stosując podejście „autonomii ucznia”.Jest też psychologiem, prowadzi terapię krótkoterminową. Mieszka na wsi, ma mini-schronisko dla bezdomnych zwierząt. Jest współzałożycielką i koordynatorką Ruchu Społecznego Obywatele dla Edukacji Iga Kazimierczyk – pedagog, nauczycielka mianowana, trenerka, koordynatorka programów edukacyjnych. Prezeska Fundacji „Przestrzeń dla edukacji”, prowadzi zajęcia dla studentów na Wydziale Pedagogicznym UW. Zajmuje się monitorowaniem zmian w oświacie pod kątem włączania w nie różnych grup interesariuszy – rodziców, uczniów, nauczycieli. Prowadzi punkt dziennego opiekuna “Drejdel” w Warszawie. Specjalizuje się w edukacji żłobkowej, przedszkolnej i wczesnoszkolnej. Alina Kozińska-Bałdyga – Magister archeologii, abiturientka organizacji i zarządzania UW, ukończyła Szkołę Nauk Społecznych IFIS PAN i liczne szkolenia z obszaru organizacji pozarządowych i edukacji uczniów o specjalnych potrzebach edukacyjnych i filozofowania z dziećmi wg metody Mattiew Lippmana. W 1989 roku założyła szkołę społeczną dla swojej córki. Następnie uznała, iż aby mieć demokratyczne państwo musimy mieć demokratyczną szkołę uczącą bycia obywatelem. Zmieniła zawód, odeszła z Instytutu Archeologii PAN do oświaty. Uczyła w liceach etyki i historii oraz w Kolegium Nauczycielskim o organizacjach pozarządowych. Była dyrektorką szkoły wiejskiej prowadzonej przez stowarzyszenie, uratowanej z jej pomocą przed likwidacją. Współorganizatorka Forów Inicjatyw Oświatowych. Zarządza Federacją Inicjatyw Oświatowych. Jest wiceprezydentką Związku Dziewcząt i Kobiet Chrześcijańskich Polska YWCA i wiceprezesem Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej ATRIUM. Teresa Ogrodzińska – z wykształcenia polonistka, z przekonania społeczniczka. Przed ‘89 r. dziennikarka, redaktorka i krytyczka zajmująca się teatrem lalek, po ’89 r. – działaczka organizacji pozarządowych: współzałożycielka Polskiej Fundacji Dzieci i Młodzieży oraz Fundacji Rozwoju Dzieci im. Komeńskiego. Szczególnie ważny jest dla niej powszechny dostęp do edukacji dla najmłodszych dzieci. Jest współautorką rozwiązań, upowszechniających edukację przedszkolną, diagnozujących potrzeby rodzin z małymi dziećmi, wspierających kompetencje rodzicielskie. Należy do zespołu społecznych doradców Rzecznika Praw Dziecka , jest członkinią ruchu „Obywatele dla edukacji”. Agnieszka Olszewska – Pedagog, pedagog specjalny, nauczyciel wychowania przedszkolnego i wczesnoszkolnego, terapeuta dziecięcy, edukator, trener metody Transforming Communication oraz praktyk NLP. Dyrektor Szkoły Podstawowej i Przedszkola w Warszawie. Propagatorka i entuzjastka pedagogiki alternatywnej. Pasjonatka nowych metod i nowoczesnych rozwiązań w wychowaniu i nauczaniu. W edukacji najważniejszy dla niej obszar to relacje, komunikacja, kreatywność i budowanie zespołu. Członek Zarządu Fundacji EduTank. Alicja Pacewicz – Współzałożycielka Fundacji Centrum Edukacji Obywatelskiej. Pomysłodawczyni i liderka programu Szkoła z klasą, nominowanego w 2012 roku do nagrody UNESCO. Opracowuje programy edukacyjne, podręczniki dla uczniów, scenariusze zajęć i poradniki dla nauczycieli, programy ( „Kształcenie obywatelskie w szkole samorządowej”, „Szkoła z klasą „Ślady przeszłości”, „Młodzi Przedsiębiorczy”, „Młodzi Aktywiści Prezydencji”) oraz materiały szkoleniowe. Redaguje publikacje wydawane przez CEO. Prowadzi szkolenia dla nauczycieli i trenerów. W 2011 odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitny wkład w budowanie społeczeństwa obywatelskiego w Polsce po 1989 r. Wierzy w demokrację obywateli, mądrą edukację i siłę zdrowego rozsądku. Elżbieta Piotrowska – Gromniak – założycielka i prezeska Stowarzyszenia ”Rodzice w Edukacji” i liderka środowisk rodzicielskich w Polsce. Wieloletnia Członkini Zarządu Europejskiego Stowarzyszenia Rodziców (EPA). Współpracuje z Komisją Europejską, pracowała jako ekspert w: Radzie Rodziców przy min K. Hall, Forum Rodziców przy min. K. Szumilas oraz w Zespole d/s Strategii przy min. J. Kluzik – Rostkowskiej. Pomysłodawczyni i organizatorka cyklu konferencji i warsztatów dla rodziców – “Szkoła Partnerska”, “Warszawskie Forum Rodziców i Rad Rodziców”, “doWiadówki”. Autorka artykułów i materiałów szkoleniowych dla rodziców, propagatorka idei partnerstwa w edukacji i uspołecznienia polskiej szkoły. Twórczyni Partnerstwa i Fundacji Edukacja na NOWO, autorka projektów: „Pociąg do Matematyki” i „Matematyka w Kolorach LEGO” Wraz z zespołem prowadzi stronę dla nauczycieli oraz dl rodziców Współzałożycielka Fundacji „Edukacja dla przyszłości”. Małgorzata Piotrowska-Skrzypek – Doktor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki, autorka licznych artykułów z dziedziny edukacji, coach, mentor, trener-szkoleniowiec nauczycieli, kadry edukacyjnej i pracowników oświaty. Działaczka społeczna i pozarządowa. Niezłomna kreatorka inicjatyw społecznych w dziedzinie edukacji. Twórczyni i moderatorka wielu lingwistycznych projektów edukacyjnych o zasięgu ogólnopolskim i międzynarodowym. Wielokrotnie nagradzana i odznaczana za swą pracę oraz zaangażowanie w promowanie jakości edukacji na wszystkich jej szczeblach. Obecnie kierownik Uniwersyteckiego Kolegium Kształcenia Nauczycieli Języków Obcych na Uniwersytecie Warszawskim. Prezes Federacji Stowarzyszeń Nauczycielskich. Skarbnik PROF-EUROPE Stowarzyszenia Nauczycieli Języka Francuskiego w Polsce. Ekspert ds. awansu zawodowego nauczycieli, egzaminator maturalny. Nauczyciel dyplomowany z wieloletnim doświadczeniem pracy w liceum i gimnazjum. Barbara Janina Sochal – pedagog, specjalistka z zakresu wychowania plastycznego i resocjalizacji, posiada uprawnienia edukatorskie zarządzania oświatą i praw dziecka w szkole (europejski program TERM) oraz sprawowania nadzoru pedagogicznego, w tym mierzenia jakości pracy szkół i placówek. Była wieloletnim pracownikiem Ministerstwa Edukacji Narodowej (lata 1998-2007), gdzie zajmowała się edukacją kulturalną i pozaszkolną, współpracą międzynarodową młodzieży, prawami człowieka – dziecka oraz profilaktyką, w tym wykluczeniem społecznym i wyrównywaniem szans edukacyjnych (życiowych) młodych ludzi. Do końca 2014 roku pełniła funkcję Dyrektora Zespołu Spraw Społecznych i Prawa Administracyjnego w Biurze Rzecznika Praw Dziecka. Od 2011 roku jest Przewodniczącą Polskiego Stowarzyszenia im. Janusza Korczaka. Pełni również funkcję Wiceprzewodniczącej Międzynarodowej Federacji Przyjaciół Dzieci oraz Międzynarodowego Stowarzyszenia im. Janusza Korczaka. Elżbieta Tołwińska-Królikowska – pedagożka, prezeska Zarządu Fundacji Innowacyjnych „Mała Szkoła” (od XII 2016), pedagożka szkolna i nauczycielka WoS w warszawskiej Integracyjnej Szkole Podstawowej im. (1992-98), specjalistka ds. doskonalenia zawodowego nauczycieli w CODN (1998-2006); członkini zarządu Federacji Inicjatyw Oświatowych (2006-16). Edukatorka, autorka i koordynatorka projektów edukacyjnych m. in. ”Z Małej Szkoły w Wielki Świat” (2009-2013), krajowa koordynatorka w międzynarodowym programie „Szkoły Aktywne w Społeczności”, autorka i redaktorka wielu publikacji metodycznych. Fanka Małych Szkół – małych, wiejskich szkół podstawowych prowadzonych przez lokalne stowarzyszenia i Małych Przedszkoli, silnego powiązania edukacji ze środowiskiem lokalnym, aktywnej edukacji obywatelskiej, metody projektów i oceniania kształtującego jako narzędzi przekazania uczniom odpowiedzialności za uczenie się, rozwijania kompetencji kluczowych uczniów przez kontakt z przyrodą. Irena Wóycicka – z wykształcenia ekonomistka, całe życie zawodowe poświęciła polityce społecznej. Współpracowała z KOR-em, była współzałożycielka i redaktorka podziemnego dwutygodnika „Robotnik”. Od czasu powstania pierwszej Solidarności była ekspertka związku ds. społecznych i z jego ramienia brała udział w obradach Okrągłego Stołu. W pracy badawczej zajmowała się problematyką ubóstwa i wykluczenia społecznego, równością płci, godzeniem ról zawodowych i rodzinnych oraz systemami zabezpieczenia społecznego. Jest autorką ponad 100 publikacji w obszarze polityki społecznej. Była doradcą a następnie podsekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej w początkowym okresie transformacji ustrojowej a następnie sekretarzem stanu ds. społecznych w Kancelarii Prezydenta Bronisława Komorowskiego. W latach 2004-2010 była też ekspertem Komisji Europejskiej ds. ubóstwa i wykluczenia społecznego. Platforma dla ekspertów i osób, które chcą skonsultować „dobrą zmianę w edukacji” ruszyła. Jak wygląda prowadzona z jej pomocą debata, w której „każdy głos jest dla nas ważny i każdego wysłuchamy”? Co o pracach zespołu i przebiegu prac wiemy z komunikatów MEN? 1) Nie wiemy kim są eksperci, o których pisze MEN Do dziś nie wiemy kto jest w gronie ekspertów dobrej zmiany. 9 lutego br. zapytałyśmy o to MEN, ale 22 lutego br. otrzymałyśmy odpowiedź, że na zadane przez nas pytanie „z powodu trwających czynności o charakterze organizacyjnym i technicznym, związanych z kształtowaniem zespołu ekspertów oraz zagadnień o charakterze prawnym, które wymagają wyjaśnienia” otrzymamy odpowiedź do 8 kwietnia br. Złożyłyśmy 25 lutego br. skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skoro MEN komunikuje się z ekspertami drogą mailową, to posiada nazwiska ekspertów i powinien je nam wszystkim udostępnić. Zastanawia nas z jakich powodów MEN nie chce podać do publicznej wiadomości nazwisk osób z tej grupy. 2) Nie znamy harmonogramu ani zakresu tematycznego spotkań zespołu Eksperci będą brać udział w spotkaniach w minimalnie 15-, a maksymalnie 50- osobowych zespołach. Na razie zapowiedzianych zostało 6 debat. W e-mailu z MEN dowiadujemy się, że „ze względu na duże zainteresowanie spotkaniami każdy ekspert będzie mógł zapisać się tylko na jedną debatę tematyczną”. W jaki sposób jednak mamy zadecydować na które debaty się zapisać (a możemy się zapisać tylko raz), jeśli nie znamy harmonogramu wszystkich spotkań? W jaki sposób mamy się przygotować do debat eksperckich, skoro nie otrzymaliśmy żadnych materiałów, związanych z tematyką spotkań – nawet tych sześciu, których daty MEN już podało? Jaka ma być wartość merytoryczna spotkań, do których nie dostajemy żadnych propozycji do analizy, a średni czas wypowiedzi jednego eksperta to 3 minuty i 36 sekund? 3) Nie wiemy ile będzie debat Mamy także ogromny problem nie tylko z tym, jakich tematów będą dotyczyć debaty, nie wiemy także ile ich będzie. W oficjalnym komunikacie z MEN z 3 lutego podana została informacja, że zespół ekspertów będzie pracował nad 16 tematami: kształcenie ogólne i zawodowe, organizacja nadzoru pedagogicznego, nowy awans zawodowy, system egzaminów zewnętrznych, doskonalenie zawodowe nauczycieli, finansowanie zadań oświatowych w samorządach, podstawy programowe kształcenia ogólnego, nauczanie wczesnoszkolne, wychowanie przedszkolne, organizacja pomocy psychologiczno-pedagogicznej, uczeń ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, miejsce historii w szkole, wychowanie fizyczne, rodzic w szkole, wychowawcza rola szkoły, współpraca z organizacjami pozarządowym. Niestety zaproponowane tematy najbliższych spotkań nie pokrywają się z tymi z zapowiedzi, zatem nie wiemy ile debat faktycznie się odbędzie. Czy debat będzie 16, tak jak zapowiedziano 3 lutego, czy może debata o podstawach programowych zostanie rozłożona na przedmioty i odbędzie się dodatkowo 14 debat dla przedmiotów w szkole podstawowej i 24 debaty dla przedmiotów w gimnazjum i liceum? A może debaty „przedmiotowe” zostaną zorganizowane wspólnie? Na jaki wariant mamy się przygotować? 16 debat, a może 54 debaty? Można zapisać się już na debatę „informatyka” lub „język polski”, więc może wariant „54 spotkania”? 4) Większość ekspertów nie zabierze głosu w dyskusji Jeśli MEN stawia na 16 debat na wskazane tematy, to weźmie w nich udział jedynie 800 ekspertów (maksymalnie 50 osób w debacie, każdy tylko raz). Ponad 1000 osób nie będzie wtedy miało możliwości na jakiekolwiek wypowiedzenie się. Debata była zapowiadana od początku objęcia przez minister Zalewską jej urzędu, rekrutacja do zespołu ekspertów dobrej zmiany zakończyła się 22 stycznia. Dlaczego, skoro debata była zapowiedziana a jej tematy przygotowane, nie przedstawiono nam harmonogramu od razu? A może założono, że z racji tego, że debaty odbędą się w Warszawie większość z Ekspertów Dobrej Zmiany nie dojedzie. Rejestrując się w serwisie każdy ekspert musiał potwierdzić, że akceptuje Regulamin Spotkań Ekspertów Dobrych Zmian w Edukacji, gdzie czytamy: „Uczestnikom spotkań Ministerstwo Edukacji Narodowej nie zapewnia miejsc noclegowych oraz nie zwraca kosztów dojazdu do siedziby MEN.” 5) Debata „Uczeń – Rodzic – Nauczyciel. Dobra zmiana” nie jest formą konsultacji publicznych Czytamy także „Naszą ogólnopolską debatę zakończymy 27 czerwca br. w Toruniu. Tam podsumujemy ten intensywny czas spotkań, rozmów i dyskusji. Opowiemy o tym, co udało nam się wypracować w czasie ostatnich trzech miesięcy naszej wspólnej pracy. Poinformujemy, jak ma wyglądać zmiana systemu edukacji. Zmiana, której dokonamy wspólnie!” Jaki MEN ma plan na podsumowanie wspólnej pracy, skoro nie jest w stanie przedstawić opinii publicznej nazwisk ekspertów, a samym ekspertom liczby tych spotkań czy przygotować na nie materiałów? Jaki MEN ma plan i procedurę na włączenie tych wniosków w projektowane zmiany? 29 lutego MEN rozwiązało współpracę z Federacją Inicjatyw Oświatowych, która miała być partnerem resortu w projektowaniu ogólnopolskich zmian w oświacie i miała wesprzeć MEN w projektowaniu procesu konsultacji. O tym zdarzeniu FIO poinformowało na swoim Facebook’u. MEN rezygnując ze tej współpracy przytoczyło argument, że konsultacje publiczne zmian nie są konieczne, ponieważ toczy się obecnie ogólnopolska debata „Uczeń – Rodzic – Nauczyciel” i ich harmonogramy nie zgrywają się. W komunikacie zapisano, że konsultacje nie są konieczne, ponieważ toczy się debata! Przypominamy przy tej okazji, że konsultacje publiczne to proces, w którym władza (na każdym poziomie) przedstawia obywatelom swoje plany, organizuje przestrzeń do wymiany opinii oraz modyfikowania planów oraz prezentuje wnioski z tego procesu. Zwieńczeniem konsultacji powinno być przyjęcie lub odrzucenie uwag – w tym drugim przypadku – z podaniem uzasadnienia. Nie możemy nazywać debaty „Uczeń – Rodzic – Nauczyciel” konsultacjami, ponieważ nie spełnia ona żadnych warunków tego procesu. Nie znamy do dziś planów resortu i harmonogramu spotkań. Nie mamy czego na ten moment konsultować. Zostaliśmy zaproszeni na ogólnopolską rozmowę o polskiej szkole – bez zobowiązań i w dodatku nie wiemy nawet z kim rozmawiamy. Obawiamy się, że przy braku podstawowych informacji rzeczowa dyskusja o polskiej szkole może być jałowa i będzie prezentować się dobrze (w liczbach) tylko w komunikatach prasowych. Iga Kazimierczyk

grupa ekspertów dobrych zmian w edukacji